Mijn naam is Ron Hartman. Omdat er in ‘mijn’ genre al een andere Nederlandse auteur met de zelfde achternaam actief is, schrijf ik vooralsnog onder het pseudoniem Ronald van Haarlem.
Ik ben 56 jaar oud, dus een laatbloeier op het gebied van publiceren. Ik woon in Almere, ik heb een lieve partner en twee zoons waar ik ontzettend blij mee ben.
Ik heb een aantal beroepen uitgeoefend, hoofdzakelijk in de ICT. Tegenwoordig ben ik ook squashleraar, redacteur en journalist voor een periodiek, en nu dus ook auteur.
Ik heb de HBS met goed gevolg doorlopen. Vreemd genoeg had ik een bloedhekel aan opstellen, essays, verslagen en dergelijke. Met hangen en wurgen haalde ik hele krappe voldoendes.
Ruim twintig jaar geleden kreeg ik zomaar ineens een ‘drive’ om te gaan schrijven.

Ik ben niet iemand die persé inhaakt op de ontwikkelingen van deze tijd. Nu zijn bijvoorbeeld terrorisme en het milieu de hot items. Over vijf jaar zijn het weer hele andere problemen. Ik schrijf liever over thema’s die tijdloos zijn.
Het thema voor Koerier tegen wil en dank werd mij aangereikt toen ik over een specifieke advertentie hoorde vertellen. Iemand bood zich aan als koerier voor zaken die niet op de normale manier konden worden verstuurd.
Zo gaat het met al mijn verhalen. Meestal zijn het dingen die ik terloops hoor, zie, zelf meemaak of lees. Dingen die een ander niet opvallen. Bij mij is het dan ‘ploink’, waarna het gelijk begint te stromen.

Research is ontzettend belangrijk. Als ik iets nodig heb voor een verhaal wil ik dat bij voorkeur zelf zien, voelen, horen, ervaren. Je kunt veel met internet, een zegen vanwege bereik en mogelijkheden. Maar er gaat niets boven je eigen real-time indruk.
Het is heel verrassend hoeveel deuren er open gaan als je aangeeft dat je schrijver bent, dat je bezig bent met research. Een rondleiding op Meetpost Noordwijk voor de kust bij Katwijk, een helicoptervlucht, een rondleiding op een privé-jacht in aanbouw van de eigenaar van een vliegmaatschappij (bouwkosten 70 miljoen), een rondleiding in een wapenwinkel (ik wist niet eens dat die er waren in Nederland) vormen een kleine greep uit mijn zoektocht naar locaties en informatie.

Zoals voor velen was het vinden van een uitgever een regelrecht drama, hoewel ik uit mijn omgeving alleen maar positieve reacties heb ontvangen: het is spannend, het leest makkelijk weg, ik kon het niet wegleggen enzovoort.

De leukste reactie (van iemand die helemaal niets met misdaadverhalen heeft):
“Het is spannend, je wilt steeds weten hoe het verder gaat. Als je het leest weet je direct dat de schrijver echt ‘beleeft’ wat hij opschrijft. Hij weet het spanningsveld zichtbaar te maken tussen de menselijke kant van zijn personages en de acties waartoe ze door omstandigheden worden gedwongen en de gevolgen daar van. Vaak vergeet je dat je leest, je zit er midden in”.
Kun je een mooiere recensie krijgen?

Ingegeven door deze reacties heb ik, om toch een begin te maken, uiteindelijk het werk twee jaar geleden maar in eigen beheer uitgegeven. Toen bestond Schrijversmarkt nog niet.
Dat had één belangrijk voordeel: het bleef mijn werk.
Als je schrijft, krijgt jouw gevoel een plek in het verhaal, schrijf je zoals jij over dingen denkt, zoals jij reacties van personen beleeft, ondergaat enzovoort. Ik heb sterk de indruk dat uitgevers min of meer bepalen wat er in jouw verhaal mag staan, en wat er mee gebeurt; zij beschouwen door het uitgeven, het boek als hun eigendom. Tenzij je al een goed verkopende schrijver bent.

Toch waag ik nu mijn kans via Schrijversmarkt, in de hoop een groter publiek te bereiken.
Hopelijk lukt het nu wel.

Ik ga hoe dan ook door met schrijven; het geeft mij heel veel voldoening. De reacties die ik bovendien krijg, geven aan dat veel mensen mijn werk waarderen.

Veel leesplezier !