Psychologen wijzen vaak op het verschijnsel van verdringing van verschrikkelijke gebeurtenissen, maar Willem Nieuwenhuyzen (1931) meent zijn opgeschreven ervaringen nog haarscherp voor de geest te kunnen halen.
Hoewel er reeds aanzienlijke oorlogsherinneringen in de loop der jaren gepubliceerd werden, zijn die van een tenger stadsjongetje van toen, op zichzelf weer uniek.
De auteur pakte pen en papier, ook omdat er langzamerhand minder tijdgenoten overblijven die hun bewust meegemaakte belevenissen in de tweede wereldoorlog met invoelbare emoties nog zullen opschrijven.